Διάττων Αβρός - Πρόποσις

Ας υψώσουμε
τα ποτήρια μας
στη Λύπη

κι ας πιούμε
για μια Ζωή
που λείπει!


     Μάης 1997

Διάττων Αβρός - Και Είμαι Φρέαρ

Kαι είμαι φρέαρ,
πόσιμο νερό,
χυμός της οικουμένης

Να με στραγγίζουν τα πουλιά, να τέρπονται τα άνθη
Πιστεύω στις ακρογιαλιές, στα βότσαλα, στην άμμο
Με πλησιάζουν τα βουνά, τα δάση με βαπτίζουν
Μες στις σπηλιές αχολογώ, σα φλάουτο, σα λύρα
Με βάλλουνε τα χρώματα, με αξιώνουν δέκτη
Της θάλασσας και τ' ουρανού το γαλανό το χρώμα
Των αγαλμάτων το λευκό και της ελιάς το μαύρο
Της λεμονιάς το κίτρινο, το πράσινο του κάμπου
Και της φωτιάς το κόκκινο που τις ψυχές φλογίζει
Διάπυρος εγείρομαι και με σκορπούν εκρήξεις
Άϋλος διαχέομαι, κι αρώματα με φέρνουν
Οι άμαξες του σύμπαντος, τα έλκηθρα τ' ανέμου
Ζητώ των δέντρων τη φωνή, γίνομαι φύλλωμά τους
Ζητώ το βλέμμα των αμνών, τον ύπνο των αλόγων

Και που γυρεύω να χαθώ
η φύση,
αυτή να μ' αφανίσει!


                                                          Ιούλης 1994

Βύρων Λεοντάρης - Αποχρωματισμοί

Το δείλι σέρνεται κι αλλάζει πάλι δέρμα
μες στις ψυχές μας, απαρνιέται όλα ξανά
τα χρώματά του - κι απομένουμε στεγνά
τοπία χωρίς αρχή και χωρίς τέρμα.

Γρίφοι λυμένοι και ξανά μπλεγμένοι
χτυπιόμαστε όλη μέρα σαν τυφλοί
για μια καλύτερη θεσούλα στο κλουβί
κι όλο βρισκόμαστε σφιχτότερα δεμένοι.

Στα λόγια σπάταλοι, φιλάργυροι όμως στο αίμα
κάναμε χάος το τοσοδά μας το μυαλό
- ο φόβος είναι θερμοκήπιο καλό,
ανθίζει σ' όλες του τις ποικιλίες το ψέμα...
....................................................

Θα 'ναι φριχτό να φύγουμε έτσι, δίχως
μια πίστη, έναν αγώνα, μια κραυγή
- άνθρωποι που πέθαναν δίχως μια αμυχή,
άνθρωποι που "διελύθησαν ησύχως..."