Κώστας Σοφιανός - Ο Θάνατος Μας Ψάχνει Πόρτα Πόρτα

Τα φώτ' αντιστέκονται στη νύχτα
μα τ' αφανίζει ένα - ένα το σκοτάδι.
Τα λόγια σου πριν γίνουν «λόγια» πνίχτα.
Δεν έχουν θέση στο μεγάλο βράδυ.

Ο θάνατος μας ψάχνει πόρτα - πόρτα.
Μην πας να του ξεφύγεις, θα σε πιάσει.
Πλαγιάζουμ' όπου να 'ναι μες στα χόρτα.
Πριν βρεις ποιος είσαι, κιόλας σ' έχει αρπάξει.


(απ' την ποιητική συλλογή «Οι Απολαύσεις», το 1981)

Κώστας Σοφιανός - Κώστας Καρυωτάκης

Άδει
τον Άδη
το μαύρο υφάδι
που σαν κουκούλι
θα μας τυλίξει.
Άδει
το χώμα
της γης το σώμα
που με το σώμα μας
όλο θα σμίξει.

Του καιν τα μάτια
σβησμέν' αστέρια
τον κόσμο ψαύει
μ' άτρεμα χέρια
παρά να ζήσει
μέσα στο ψέμα
σκορπάει τ' ανέμου
το μαύρο του αίμα.

Μ' άσαρκα δάχτυλα
κρούει τη λύρα
με το τραγούδι
γελάει τη μοίρα
φέγγει τις νύχτες μας
μετέωρο πτώμα
πέφτει απ' το στόμα του
πάνω μας χώμα.
Στοιχειώνει αθέατος
τα ρήματά του
και στην καρδιά του
χαρά θανάτου.


(απ' την ποιητική συλλογή «Οι Απολαύσεις», το 1981)

Κώστας Σοφιανός - Αυτό, Βέβαια, Δεν Είναι Ποίημα

Μη μιλάτε Ελληνικά:
να γαβγίζετε
να γρυλίζετε
να μουγκρίζετε
Να μη μιλάτε καθόλου.

Μη διαβάζετε Ελληνικά:
να διαβάζετε τους λόγους των πολιτικών σας
να διαβάζετε τα "καλέσματα" των οργανώσεών σας
να διαβάζετε τον ημερήσιο και τον περιοδικό σας τύπο.
Να μη διαβάζετε καθόλου.

Μη γράφετε Ελληνικά:
να γράφετε την "Καθαρεύουσα" του Γενικού Επιτελείου
να γράφετε την "Δημοτική" του Υπουργείου "Πολιτισμού"
να γράφετε όπως γράφουν στον ημερήσιο και στον περιοδικό σας τύπο
Να μη γράφετε καθόλου.

Και
Μη κατεβαίνετε στη θάλασσα:
σας βλέπει κι αρρωσταίνει.
Γυρίζουν τα μέσα της
αφρίζει
ξερνάει σακκούλες
σαγιονάρες
σακούλες
σερβιέτες
Ξερνάει πετρέλαιο και πίσσα
Μη κατεβαίνετε στη θάλασσα
κατεβείτε στο ύψος σας.

Μην ανεβαίνετε στα βουνά:
σας αισθάνονται και πεθαίνουν.
Χάνουν τα δάση τους και τα πουλιά τους
χάνουν τη δρόσο τους και τ' άρωμά τους
χάνουν τα χιόνια τους και τα νερά τους.
Μην ανεβαίνετε στα βουνά
ανεβείτε στα ρετιρέ σας.

Μη συντηρείτε αρχαιότητες:
είναι Ύβρις.
πάρτε κασμάδες και σωριάστε τες
φέρτε μπουλντόζες και σαρώστε τες
ρίχτε βενζίνη και κάφτε τες
Είναι η προτελευταία τιμή που μπορείτε να κάνετε στον τόπο.

Η τελευταία είναι:
Να φύγετε
με τις γυναίκες και τα παιδιά σας
με τα σαλόνια σας και τα σκυλιά σας
με τη Βρωμιοσύνη σας και την κακομοιριά σας.

Και
μη παριστάνετε πως περιμένετε βαρβάρους:
Εσείς είστε οι βάρβαροι
και πρέπει να φύγετε.


              (απ' την ποιητική συλλογή «Οι Απολαύσεις», το 1981)