Ο Δημήτρης Μιχαλάκος ξεκίνησε την παρουσία του στα ελληνικά γράμματα, το 1989, με τη συλλογή "Χαμηλόφωνα Αντίο". Έξι χρόνια αργότερα έκανε πάλι την εμφάνισή του με το βιβλίο "Το Ευαγγέλιο Των Δειλινών" (και οι δύο συλλογές κυκλοφορούν απ' τις εκδόσεις Πλέθρον). Δε γνωρίζω όμως αν έχει προβεί και σε κάποια άλλη έκδοση στο επόμενο διάστημα, μέχρι τις μέρες μας... Ο Ποιητής ζει στην Αθήνα κι εργάζεται ως προγραμματιστής. Είναι παντρεμένος κι έχει ένα γιο...Σας παρουσιάζω δυο πολύ ωραία ποιήματά του (ελπίζω να συμφωνήσετε μαζί μου)...
Χωρίς Πυξίδα
(απ' την ποιητική συλλογή "Χαμηλόφωνα Αντίο", το 1989)
Κι εγώ σ' ένα σταυροδρόμι θα μείνω χωρίς πυξίδα.
Κάθε κομμάτι μου αλλού θα ταξιδεύει
και αλλού θα πεθαίνει.
Τώρα που η ζωή μου φεύγει σα σιωπηλός στίχος
και δεν κατάλαβε τι φυτεύτηκε στην ψυχή της,
ήρθε το δείλι.
Πώς να σου το πω...
Ίσως να μη μας ξαναβρεί
κανείς ποτέ.
Σπάσε Το Κέλυφος
(απ' την ποιητική συλλογή "Το Ευαγγέλιο Των Δειλινών", το 1995)
Σπάσε το κέλυφος
και πιάσε το πρώτο μήνυμα που θα σου έρθει.
Θαύμασε τούτη την καθημερινότητα
που τη διαλαλεί ο πρωινός αέρας.
Σμίξε μαζί της στις απαλές γραμμές των οριζόντων.
Καταδέξου τον κρίνο της.
Σου ψιθυρίζουν οι ουρανοί.
