Καλωσήρθατε στη λογοτεχνική ιστοσελίδα του Διάττοντα Αβρού. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε έργα του ίδιου (οι ποιητικές συλλογές αναφέρονται στη δεξιά πλευρική στήλη) αλλά και άλλων δημιουργών. Σε περίπτωση που θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί του (π.χ. για να πείτε απλά τη γνώμη σας ή για να δημοσιεύσετε κάποιο κείμενό σας), μπορείτε να συμπληρώσετε τη φόρμα επικοινωνίας στη οριζόντια μπάρα του μενού ή να στείλετε μήνυμα στο e-mail που αναγράφεται δεξιά. Καλές σας αναγνώσεις...

Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης - Ο Εξαίρετος Ποιητής Νίκος Β. Λαδάς

Με πρωτοβουλία του Διεθνή Πολιτιστικού Οργανισμού UNESCO, το 1999 ορίστηκε η 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Παίρνοντας αφορμή απ' αυτή την ιδιαιτερότητα της μέρας και θέλοντας κι εγώ να τιμήσω τη σημασία της, σκέφτηκα να σας παρουσιάσω ένα σημαντικό Έλληνα Ποιητή που δυστυχώς δεν είναι γνωστός (όπως και τόσοι άλλοι, βέβαια), παρά μόνο στους μυημένους σ' αυτό το θαυμαστό είδος Τέχνης και, φυσικά, στους ομότεχνούς του. Πρόκειται για το Νίκο Β. Λαδά...

Ο Ποιητής αντίκρυσε για πρώτη φορά το φως της ζωής το 1953, στο Κιάτο Κορινθίας. Πελοποννήσιος ως προς τον τόπο γέννησης, μεγάλωσε, ωστόσο, στις Αχαρνές του νομού Αττικής. Ακολούθησε ανώτατη μόρφωση, σπουδάζοντας Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχοντας δημοσιεύσει από πριν, σποραδικά, κάποια ποιήματα και πεζά σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά, έκανε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση στην Ελληνική Λογοτεχνία το 1974, με το βιβλίο «Πανοπλία Σε Τιμή Ευκαιρίας» (ποιητική συλλογή που την εξέδωσε με δικά του χρήματα). Άλλη επίσημη παρουσία του δεν υπήρξε στα Ελληνικά Γράμματα, όλα σταμάτησαν εκεί! Στις 10 Ιουλίου του 1979, σε ηλικία μόλις 26 ετών, ο Ποιητής αποχώρησε απ' τη ζωή (το θέλησε ο ίδιος)!

Μεταθανάτια, κυκλοφόρησαν άλλες 3 συλλογές, με επιμέλεια είτε της οικογένειάς του, είτε φίλων της ποίησής του. Έτσι, το 1980 είχαμε τις «Προσφορές» με φροντίδα των γονιών του, 3 χρόνια μετά το βιβλίο «Χάι Κάι» με την αρωγή του Δημήτρη Νικορέτζου και το 1986 τη συλλογή «Ακροβατεί» με επιμέλεια του Γιάννη Πατίλη. Αργότερα, το 1994 κυκλοφόρησε απ' τις εκδόσεις «Καστανιώτη» ο συγκεντρωτικός τόμος «Άπαντα Ποιητικά» (με πρόλογο του Αντώνη Φωστιέρη) όπου μαζί με τα προαναφερθέντα βιβλία, συμπεριλήφθησαν και αρκετά ανέκδοτα ποιήματα του Νίκου Β. Λαδά. Ταυτόχρονα, κυκλοφόρησαν και τα πεζά του σε ένα άλλο τόμο με τίτλο «Άπαντα Πεζά»...

Παρότι πεισιθάνατος ο Νίκος Β. Λαδάς, τον θεωρώ απ' τις πιο ορθές λογοτεχνικές φωνές που παρουσιάστηκαν ποτέ στη χώρα μας! Αυτό φαίνεται κι απ' την ποιότητα του λόγου που αρθρώνει στα πνευματικά του πονήματα αλλά και μέσα απ' τις προτάσεις, επισημάνσεις και κατευθύνσεις του οι οποίες αποτυπώνονται στην ποίησή του μ' ένα τρόπο απτό, ανάγλυφο, έντονο, μέχρι κι εκτυφλωτικό! Ο Νίκος Β. Λαδάς όταν γράφει δεν κρύβει τίποτα! Αναφέρεται π.χ. στα βρέφη - ότι πιο αγνό, ιδανικό και ζωηφόρο - αλλά την ίδια στιγμή γράφει και για τα σταυρουδάκια των μωρών «που μεγαλώνουν μαζί με τα παιδιά μέχρι που γίνονται σταυροί μαρτυρίου!». Τόσο δηλωτικά επώδυνη είναι η γραφή του!

Ο Νίκος Β. Λαδάς δείχνει ότι πρέπει να δείξει. Μόνο που αυτό, όμως, δε γίνεται αναίμακτα! Στην άκρη των δαχτύλων του - το είπαμε ήδη - μπορεί κανείς να δει το αίμα! Με το αίμα - και με ότι αντιπροσωπεύει αυτό - συμβάδισε σε όλη τη διαδρομή του - μια πορεία βραχύβια. Μπορεί όλοι εμείς που ερχόμαστε απ' τον ίδιο δρόμο με τον Νίκο Β. Λαδά (ομογάλακτοι και ομότεχνοι) να έχουμε επιλέξει τη δική μας μέθοδο αυτοκαταστροφής, εκείνος όμως είδε το τέλος πιο γρήγορα. Φρόντισε ο ίδιος να το επισπεύσει!

Η περίπτωσή του παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με αυτή του απέραντα τραγικού Κώστα Καρυωτάκη (1896 - 1928). Θα μπορούσαμε, μάλιστα, να τον χαρακτηρίσουμε «Ο Σύγχρονος Καρυωτάκης»!... «Με το μηδέν και το άπειρο να συμφιλιωθούμε» είχε γράψει ο Μεσοπολεμικός μας Ποιητής. «Ανάμεσα σε μένα και το μηδέν υπάρχει ένα μισοτελειωμένο ποίημα» έγραψε λίγες δεκαετίες αργότερα ο ποητής που εξετάζουμε σήμερα. Ομοιότητες ο Νίκος Β. Λαδάς παρουσιάζει και με τον Αλέξη Τραϊανό (1944 - 1980). Και στον ποιητή αυτό (απ' τη Θεσσαλονίκη) θα μπορούσε να αποδωθεί ο ίδιος χαρακτηρισμός, «Ο Σύγχρονος Καρυωτάκης». Βλέπετε, κανείς απ' αυτούς τους φωτεινούς αστέρες του πνεύματος δεν περίμενε να ολοκληρωθεί ο βιολογικός του κύκλος. Και οι 3 πραγματοποίησαν εθελούσια έξοδο απ' τη ζωή, και οι 3 κατέληξαν ως διάττοντες...

Για το Νίκο Β. Λαδά (αλλά και για τον Αλέξη Τραϊανό) έχω γράψει μια εργασία, "Τα Σταυρουδάκια Των Μωρών" (αναφέρεται σχετικά εδώ), δεν ξέρω όμως πότε θα μπορέσω να την παρουσιάσω μέσα απ' την παρούσα ιστοσελίδα... Προς το παρόν, και λόγω της μέρας, σας παρουσιάζω ένα απ' τα καλύτερα ποιήματα του Νίκου Β. Λαδά, ως ενδεικτικό δείγμα γραφής του:


Προειδοποίηση

Σπουδαίος θα 'ναι εκείνος που θα φτιάξει πρώτος
ρομπότ για όλες τις δουλειές.
Κι άλλοι πολλοί θα κάνουν τέτοιους άθλους,
αναμφίβολα.
Τους βλέπω κιόλας να στριμώχνονται
στον προθάλαμο του μέλλοντος
χτυπώντας νευρικά τα πόδια στο πάτωμα,
όλοι ένας πόθος, όλοι ένα όνειρο:
πώς - λέει - θα γίνουν κουκουνάρια
στο μεγάλο πεύκο της ανθρώπινης προόδου.

Μα εγώ σαν πιο τρανός απ' όλους
- σε τούτο δε χωράει αντίρρηση -
με το σκεπάρνι της φωνής μου,
έσκαψα βαθιά το λευκό χαρτί, το πρόσταξα
να σου το πει, να μην το λησμονήσει
πως στο σπίτι μου, στο σπίτι σου, στα σπίτια μας
το ταβάνι κάθε μέρα χαμηλώνει...


Αυτή είναι η ποίηση του Νίκου Β. Λαδά. Όποτε απευθύνεται στο σύνολο, είναι μεγαλόπνοη. Συνάμα είναι επώδυνη και δηλωτική. Πεσιμιστική μεν, αλλά δεν μπορούμε να τον μεμφθούμε γι' αυτό, γιατί περιγράφει την - έτσι κι αλλιώς - οδυνηρή πραγματικότητα... Κι οι ομοιότητες με τον Καρυωτάκη προφανείς... Ακόμα και με τον ίδιο τον γράφοντα (δείτε την παραπομπή που υπάρχει παραπάνω)...

Διάττων Αβρός

11 σχόλια:

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΠΕΡΝΑΩ ΝΑ ΠΩ ΜΙΑ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΥΧΗΘΩ Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΑΣ Ν ΑΡΧΙΣΕΙ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΑ:)))
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΗΞΕΡΑ.ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ ΘΑ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ.
ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ.

Diatton είπε...

Να 'σαι καλά φίλε μου... Οι επισκέψεις σου όντως συνοδεύονται κι από χαμόγελα...

evelina είπε...

Κοίτα σύμπτωση…πριν 4 μέρες ψάχνοντας μια σελίδα στο ιντερνετ τελείως συμπτωματικά έπεσα σ ένα ποίημα του ,” Όραμα’’ …Για να είμαι ειλικρινείς δν έτυχε να τον γνωρίζω… Και σήμερα από την ανάρτησή σου έμαθα για τον ίδιο…λυπηρό το ότι έφυγε τόσο νωρίς ,θα είχε να δώσει πολλά

evelina είπε...

να έχεις μια υπέροχη εβδομάδα...

Diatton είπε...

Πραγματικά, μεγάλη σύμπτωση, αγαπητή Εβελίνα... Όσο για το ότι θα έδινε κι άλλα αν συνέχιζε να ζει ο Ποιητής, έχω διαφορετική γνώμη. Ήδη έδωσε πολλά (έχω τα Άπαντά του, γι' αυτό το λέω)...

Ο Ν. Β. Λαδάς ανήκει σ' εκείνη τη θαρραλέα κατηγορία Λογοτεχνών που, έχοντας συνδέσει άρρηκτα την Ποίηση με τη Ζωή, όταν βλέπουν πως δεν έχει άλλο η Ποίηση να τροφοδοτήσει τη Ζωή αλλά ούτε κι η Ζωή να εμπνεύσει την Ποίηση, τότε παίρνουν τη μεγάλη αποφαση!

Έτσι, λίγο πολύ, έφυγε κι ο μεγάλος Καρυωτάκης. Έχοντας θεωρήσει πια ότι αυτοί οι δυο αλληλένδετοι κύκλοι (Ζωής και Ποίησης) έκλεισαν...

Την καλημέρα μου και καλή εβδομάδα...

Alice Iocco είπε...

Eγώ ποτέ δεν είχα δει απ'αυτήν την οπτική γωνία τον θάνατο του Καρυωτάκη .Με τη συζήτηση που προηγήθηκε εδώ ,είδα και την άλλη διάσταση .Βέβαια δεν έχω διαβάσει αρκετά και δεν ασχολήθηκα τόσο πολύ με τη ζωή του Καρυωτάκη ,όμως είχα άλλη αντίληψη.
Πάντως όσον αφορά τον Λαδά κι εγώ δεν τον γνώριζα και μέσα απ'τα ποιήματα που τώρα διάβασα ...,πρόσεξα ότι έχει κοινά με τον Καρυωτάκη και σίγουρα ζούσε συνδέοντας τη ζωή του άρικτα με την ποίηση ...
Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται για ένα συγκεκριμένο λόγο κι όταν αυτός εκλείψει, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει λόγος να ζουν.... Εμένα αυτό με βρίσκει τελείων αντίθετη, μα είναι και δικαίωμά τους φυσικά να διαχειριστούν τη ζωή που τους χαρίστηκε με οποιοδήποτε τρόπο.
Καλό απόγευμα

Diatton είπε...

Αγαπητή Αλίκη... Με την Ποίηση ασχολούμαι από παιδί, έχω κλείσει ήδη τα 25 χρόνια, εκ των οποίων τα 15 είναι απολύτως ενεργά (έχω αποστασιοποιηθεί την τελευταία δεκαετία)... Για τον Καρυωτάκη που λες, αυτό που έγραψα εδώ, είναι ο κύριος λόγος που "έφυγε", όχι όμως κι ο μόνος! Αλλά για τον Ποιητή αυτόν, για να μπορέσεις να κάνεις μια σωστή και πλήρη αναφορά, απ' τη μια πλευρά ο χώρος μιας ιστοσελίδας (ακόμα και της παρούσας) είναι πολύ περιοριστικός, κι απ' την άλλη χρειάζεται πολύς χρόνος. Γι' αυτό και προτίμησα να γράψω εδώ τον κυριότερο λόγο...

Η περίπτωση του Ν. Β. Λαδά παρουσιάζει, όντως, πολλές ομοιότητες με το Μεσοπολεμικό μας Ποιητή, όπως κι αυτή του Αλέξη Τραϊανού (απ' τη Θεσ/κη). Το ότι "έφυγαν" πολύ νωρίς, δεν ξέρω, ίσως και να ήταν κάτι θαρραλέο, αν και ποτέ δεν έκατσα να σκεφτώ σε βάθος μια τέτοια πράξη. Ειλικρινά, δε θέλω. Ωστόσο, όμως, έχω και των τριών όλο τους το έργο το οποίο κι εκτιμώ απεριόριστα...

Αγαπητή μου φίλη, άλλη μια φορά σου εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου που επισκέφτεσαι αυτές τις αναρτήσεις μου, που για μένα έχουν ιδιαίτερη σημασία. Σ' ευχαριστώ πολύ Αλίκη...

foteinisou είπε...

"έσκαψα βαθιά το λευκό χαρτί, το πρόσταξα να σου το πει, ..."

... έσκαψα, πρόσταξα ...
Σκληρές λέξεις ...
Σκληρή πραγματικότητα ...

Πόσα συμβαίνουν γύρω μας και τα αγνοούμε!
Και πόσοι υπάρχουν ή υπήρξαν γύρω μας με μεγάλη ευαισθησία και δεν τους γνωρίζουμε!

Σε ευχαριστώ για τα μονοπάτια της Ποίησης στα οποία με οδηγείς...

Diatton είπε...

Έγραψες κάτι πολύ σημαντικό: "...πόσοι υπάρχουν ή υπήρξαν γύρω μας με μεγάλη ευαισθησία και δεν τους γνωρίζουμε!"

Πραγματικά, πόσοι έφυγαν ακριβώς γι' αυτό!

Όσο για τα μονοπάτια της Ποίησης, αν κρίνω απ' τις αναρτήσεις σου, δεν ξέρω ποιος οδηγεί ποιον... Να 'σαι καλά αγαπητή μου φίλη...

Korkina Anna είπε...

Κοντά στο σταθμό του ΟΣΕ στον Μενίδι υπάρχει μια πλάκα που λέει: Η νύχτα και αν σε τύλιξε , δεν χάθηκαν τα αστέρια.....

Diatton είπε...

Αγαπητή μου φίλη, θέλω να πιστεύω ότι βρήκες ενδιαφέρουσα την παρούσα παρουσίαση για τον Ποιητή Νίκο Λαδά. Ελπίζω να σε δω ξανά στον δικτυακό μου χώρο...

 
Free Joomla TemplatesFree Blogger TemplatesFree Website TemplatesFreethemes4all.comFree CSS TemplatesFree Wordpress ThemesFree Wordpress Themes TemplatesFree CSS Templates dreamweaverSEO Design