Αλέξανδρος Μπάρας - Tango

Ένα ταγκό, ένα ταγκό
τόσο λυπημένο και αργό,
"τόσο πικρός και μάταιος
ο κόσμος" - το μοτίβο του,
ένα ταγκό που αναμετρά
το πρόσκαιρο και λίγο του.

Ένα ταγκό, ένα ταγκό...
Σιγά σιγά τα βήματα,
σιγά σιγά και βέβαια,
μας φέρνουν προς το Θάνατο...

Μήτσος Παπανικολάου - Χαμένη Αγάπη

Ο Μήτσος Παπανικολάου (1900 - 1943) ήταν ποιητής του μεσοπολέμου. Γεννήθηκε στην Ύδρα, από μικρός όμως εγκαταστάθηκε στον Πειραιά μαζί με την οικογένεια του. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος κι έγινε σύντομα αρχισυντάκτης και διευθυντής στο περιοδικό Μπουκέττο.

Το μεγάλο του πάθος ήταν οι μεταφράσεις. Διαβάζοντας ώρες ολόκληρες ξένη λογοτεχνία, μετέφρασε και κυριολεκτικά ζωντάνεψε στην ελληνική γλώσσα, ποιήματα των Πωλ Βαλερύ, Μπωντλαίρ, Μιλόζ, Βερλαίν, Λαρμπώ, Απολλιναίρ και άλλων. Παρακολουθούσε τακτικά τα γαλλικά λογοτεχνικά περιοδικά, προμηθευόταν τις καλύτερες εκδόσεις και ζούσε το κλίμα που είχαν δημιουργήσει οι συμβολιστές και οι διάδοχοί τους. Όλες του οι μεταφράσεις συγκεντρώθηκαν κι εκδόθηκαν το 1968 απ' τον ποιητή Τάσο Κόρφη, μεταφράσεις που περιλαμβάνουν κυρίως Γάλλους ποιητές (αυτούς που προαναφέραμε).

Ασχολήθηκε επίσης με την ποίηση, την κριτική και το δοκίμιο. Το ποιητικό του έργο είναι μικρό σε ποσότητα (πρόκειται για 50 περίπου ποιήματα) αλλά εξαιρετικό σε ποιότητα (θεωρείται απ' τους πιο περιεκτικούς έλληνες ποιητές). Τα ποιήματα αυτά εκδόθηκαν σε τόμο, για πρώτη φορά, το 1966 (με πιο πρόσφατη την έκδοση του 1979 από τις εκδόσεις Πρόσπερος - 3η ανατύπωση τον Σεπτέμβριο του 1999) με επιμέλεια πάλι του ποιητή Τάσου Κόρφη. Ο ίδιος ποιητής, μάλιστα, επιμελήθηκε και τη συγκέντρωση των δοκιμίων και κριτικών άρθρων του Μήτσου Παπανικολάου, έκδοση που έγινε το 1980. Είναι ένα κριτικό έργο μικρό σε έκταση αλλά υψηλό σε ποιότητα, γεμάτο σωστές αισθητικές θέσεις, οξύτατες παρατηρήσεις κι αντικειμενικές εκτιμήσεις. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ήταν απ' τους πρώτους που έγραψε (κι επαληθεύτηκε απ' το χρόνο) για την αξία των Ελύτη, Σεφέρη, Σαραντάρη κι άλλων σημαντικών ποιητών.

Ο Μήτσος Παπανικολάου όμως είχε το πάθος των ναρκωτικών (όπως κι ο φίλος του ποιητής, Ναπολέων Λαπαθιώτης). Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, η Κατοχή κι η φτώχεια, δε μπορούσε να ικανοποιήσει το πάθος του αυτό. Έτσι ξεπούλησε σιγά σιγά όλα τα πολύτιμα βιβλία του και άλλα πράγματα που τα φύλαγε για χρόνια κι άρχισε σιγά σιγά να καταρρέει. Όταν πλέον έφτασε στην εξαθλίωση, κάποιοι φίλοι του φρόντισαν και τον έβαλαν στο τμήμα τοξικομανών του Δημόσιου Ψυχιατρείου Αθηνών. Εκεί μέσα πέθανε, μετά από ισχυρή δόση ναρκωτικών... Ήθελε να φύγει...


Χαμένη Αγάπη

Αν άλλοτε μ' αγάπησες κι αν πια δε μ' αγαπάς,
μες στην καρδιά μου η αγάπη σου πάντοτε η ίδια μένει.
Μ' αρκεί στη θλίψη ν' αγαπάς της βαρυχειμωνιάς
μι' άνοιξη περασμένη.

Και τώρα μάταια αν ποθώ τα θεία σου φιλιά,
την αγκαλιά σου αν έχασα κι αν νοσταλγός σου μένω,
σ' αυτόν τον κόσμο πάντοτε - πικρή παρηγοριά -
μας μένει το χαμένο.

Μιλτιάδης Μαλακάσης - Αγάπη

Ο Μιλτιάδης Μαλακάσης γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1869 και πέθανε στην Αθήνα το 1943. Καταγόταν από γενιά αγωνιστών του 1821. Η μητέρα του απέκτησε συνολικά οχτώ παιδιά, επέζησαν όμως μόνο ο Μιλτιάδης και τρία κορίτσια. Η οικογένειά του ήταν εύπορη, κάτι που του έδωσε τη δυνατότητα να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία για ολόκληρη τη ζωή του.

Φοιτητής ακόμα, δημοσίευε ποιήματα (είχε γραφτεί το 1888 στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών κατόπιν οικογενειακής πίεσης, σχολή όμως απ' όπου δεν αποφοίτησε ποτέ). Αγωνίστηκε για την καθιέρωση της δημοτικής στον γραπτό λόγο. To 1917 αναγορεύτηκε κοσμήτορας της βιβλιοθήκης της Βουλής, θέση την οποία διατήρησε σχεδόν για είκοσι χρόνια. Το 1923 τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών. Το 1932 εκλέχτηκε πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Ο Μαλακάσης ολοκλήρωσε συνολικά δέκα ποιητικές συλλογές. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στην επίδραση που άσκησε στους μεταγενέστερούς του ποιητές.


Αγάπη

Ας μη γυρίζει ο λογισμός στα χρόνια εκείνα πίσω,
Κάλλιο μια τέτοια θύμηση για πάντα να χαθεί,
Ποιος ξέρει, τώρα θάτανε γραφτό να σ' αγαπήσω,
Και τόσο που καμμιά ποτέ δεν έχει αγαπηθεί.

Κι αν έφυγεν η νιότη σου, που θλίβεσαι για δαύτη,
Ως για πουλί που πέταξε μ' άλλα μαζί πουλιά,
Περσότερο από μια άνοιξη τον έρωτά μου ανάφτει
Του χινοπώρου τ' άγγιγμα στα ωραία σου τα μαλλιά.

Κι ακόμα φτάνω ν' αγαπώ σ' εσέ μια άλλη εικόνα
- τ' ορκίζομαι στα μάτια σου που τόσο λαχταρώ -
Τον ήμερο κι ανέφελο και το γλυκό χειμώνα
Που στο χλωμό σου πρόσωπο μια μέρα θα θωρώ.

Και μάθε το, τις μελιχρές λαμπράδες του Δεκέβρη,
Και τις φεγγαροσκέπαστες του Γενναριού ομορφιές,
Μήτε στις τρέλλες τ' Απριλιού κανένας θα τις έβρει,
Μήτε και στις μονότονες του Μάη καλοκαιριές...

Έφη Αιλιανού - Ο Βυθός

Η Έφη Αιλιανού (1924-1993) γεννήθηκε στην Ανδρίτσαινα της Πελοποννήσου. Φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και στο Εθνικό Ωδείο (δίπλωμα βιολιού). Από το 1948 ως το 1986 διετέλεσε στέλεχος της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών και καθηγήτρια στο Ωδείο Αθηνών.

Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1952 με την ποιητική συλλογή "Τραγούδια του μαύρου καπετάνιου και της ηλιογέννητης". Ακολούθησαν οι συλλογές: Δώδεκα παραλλαγές στο γεφύρι της Άρτας (1958), Ελεγείες (1966), Θάλασσα του ζόφου (1973), Κατοπτρισμοί (1976), Η Ευρυδίκη στο φως (1980), Θάλασσα Κυθήρων (1983), Το βλέμμα της Μέδουσας (1987), Τα ποιήματα τόμος Ι (1989), Τα ποιήματα τόμος ΙΙ (1990). Τιμήθηκε με το βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1990). Μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.


Ο Βυθός

Έρχονται και ξανάρχονται
πάντα τα κύματα
κι η ζωή σπαρταράει στον αφρό.
Μια αιώνια, βαθιά ταραχή, δίχως τέλος...
Ο βυθός είναι πάντα γαλήνιος.
Πηγαίνω σ' αυτόν, να μη βλέπω τα κύματα...

Γεώργιος Αθάνας - Ο Τελευταίος Ιππότης

Λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ακαδημαικού Γεώργιου Αθανασιάδη Νόβα. Γεννήθηκε το 1893 στη Ναύπακτο (τον Έπαχτο όπως έλεγε) και πέθανε το 1987 στην Αθήνα. Η δικηγορία, το δημοσιογραφικό επάγγελμα και τα υπουργικά αξιώματα (διετέλεσε και πρωθυπουργός το 1965) καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της δράσης του.

Σαν πολιτικός, δεν μπορούμε να πούμε ότι είχε τις δημοκρατικότερες πεποιθήσεις. Το 1926 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με το κόμμα του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά. Στις 15 Ιουλίου 1965, ενώ το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας δοκιμαζόταν λόγω της διαμάχης μεταξύ του Γεωργίου Παπανδρέου και των Ανακτόρων, ο Γεώργιος Αθανασιάδης Νόβας ορκίστηκε πρωθυπουργός, αίροντας τη στήριξή του στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Στιγματίστηκε, έτσι, ως ο πρώτος "Πρωθυπουργός της Αποστασίας".

Σα λογοτέχνης, είναι πηγαίος, απλός, μελωδικός, υμνεί ειδυλλιακά τα θέλγητρα της γενέθλιας γης, περιγράφει τα ήθη και την αγνή κι ειρηνική ζωή του χωριού, νοσταλγώντας τον ανέμελο τρόπο ζωής της υπαίθρου. Ένας αγέρας ρουμελιώτικης ευρωστίας και λεβεντιάς φυσάει μέσα στην ποίησή του, διανθισμένος ενίοτε μ' ένα παιχνιδιάρικο κυμάτισμα ερωτισμού αλλά και με μηνύματα χριστιανικής αγάπης.

Έργα του είναι: Ποιητικές Συλλογές: Πρωινό Ξεκίνημα, Αγάπη Στον Έπαχτο, Καιρός Πολέμου, Ειρμός, Δροσεροί Καυμοί, Τραγούδια Των Βουνών, Ευδοκία (αφιερωμένο στη μητέρα του), Τίμια Δώρα, Αστέγνωτο Δάκρυ. Αρκετά, μάλιστα, ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί. Διηγήματα: Το Πράσινο Καπέλο, Δέκα Έρωτες, Απλοικές Ψυχές, Βαθιές Ρίζες. Απ' το 1955 υπήρξε τακτικό μέλος της Ακαδημίας, φθάνοντας ως το αξίωμα του προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών, το 1965.


Ο Τελευταίος Ιππότης

Άμμος της θαλάσσης,
άστρα τ' ουρανού!
Φως, θα μου χαλάσεις
και καρδιά και νου!

Αχανή του Απείρου,
του Παντός μυχοί -
χάνει και του ονείρου
τον ειρμό η ψυχή!

Οτρηρός ο Αιώνας,
τάχος αστραπής -
μάταιος ο αγώνας
της αποτροπής!

Άσχημο τ' ωραίο,
το κακό αγαθό -
σκύβω στο μοιραίο!
Πως ν' αντισταθώ ;

Όμως, όχι! Πάλι
ζώνω το σπαθί,
ρίχνομαι στην πάλη.
Κάτι θα σωθεί!

Τέλλος Άγρας - 'Ηταν Μες Στον Κόσμο...

Βιογραφία Τέλλου Άγρα (του λογοτέχνη Κώστα Στεργιόπουλου)

Ποιητής απ' τους πιο χαρακτηριστικούς της νεορομαντικής και νεοσυμβολιστικής σχολής, και κριτικός απ' τους πιο αξιόλογους του μεσοπολέμου, ο Τέλλος Άγρας (το πραγματικό του όνομα ήταν Ευάγγελος Ιωάννου) γεννήθηκε στην Καλαμπάκα το 1899. Πήρε πτυχίο νομικής απ' το Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρακολούθησε και μαθήματα φιλολογίας στη φιλοσοφική σχολή, εργάστηκε στο Υπουργείο Γεωργίας και το 1927 διορίστηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη, θέση που διατήρησε ως το τέλος. Εξαντλημένο απ' την πείνα και τις κατοχικές στερήσεις και με κλονισμένη την εύθραυστη πάντα υγεία του, τον βρήκε αδέσποτη σφαίρα στον αστράγαλο, την τελευταία μέρα της κατοχής και πέθανε από γάγγραινα στις 12 Νοεμβρίου 1944, αφού νοσηλεύτηκε ένα μήνα στον Ευαγγελισμό.

Εκτός από ποιητής και κριτικός, ο Άγρας υπήρξε κι ευαίσθητος μεταφραστής αρχαίων Ελλήνων και Λατίνων ποιητών, καθώς και γαλλόφωνων συμβολιστών. Έγραψε επίσης διηγήματα, καθώς και κείμενα για τα παιδιά. Όσο ζούσε, τύπωσε μια μετάφραση των "Στροφών" (1921) και μια μεταφραστική επιλογή απ' τα προηγούμενα ποιήματα του Moreas, την ποιητική ανθολογία "Οι Νέοι" (1922) και τις ποιητικές συλλογές "Τα Βουκολικά και τα Εγκώμια" (1934) και "Καθημερινές" (1939), αφήνοντας σκορπισμένο κι ασυγκέντρωτο το κριτικό και το υπόλοιπο έργο του κι ανέκδοτη την τρίτη και σπουδαιότερη ποιητική του συλλογή "Τριαντάφυλλα μιανής ημέρας", που κυκλοφόρησε το 1966 με φιλολογική επιμέλεια Κώστα Στεργιόπουλου. Με φιλολογική φροντίδα του ίδιου επιμελητή, συγκεντρώθηκε σε τόμους και το κριτικό του έργο, με τίτλο "Κριτικά".


'Ηταν Μες Στον Κόσμο...

Ήταν, μες στον κόσμο, ένα παιδί
όλο δείλια κι όλο ανορεξιά.
Τα παλιά τα σπίτια, τη σπουδή
αγαπούσε, και τη μοναξιά.

Αγαπούσε οι άλλοι ν' αγαπούν,
τα όργανα αγαπούσε, από μακριά,
και τα μάτια που θαμποκοπούν
μια κρυφή, βαθιά παρηγοριά.

Τα κατάρτια επρόσεχε πολύ,
κάθε που έπιανε, ώρες, να φυσά
και μακριά, στο τζάμι, στην αχλύ,
χόρευαν, κομμένα τα μισά.

Μες στου κόσμου την οχλαγωγή,
τι ν' απόγινε τ' ωχρό παιδί,
δίχως μοναξιά και συλλογή,
όνειρα, ταξίδια, ούτε σπουδή ;

Ναπολέων Λαπαθιώτης - 3 Ποιήματα

Αυτόχειρας Έλληνας Ποιητής του μεσοπολέμου και της νεορομαντικής σχολής. Ήταν επίσης πεζογράφος, κριτικός και μεταφραστής, ενώ ήξερε πολύ καλά από μουσική και ζωγραφική.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1888 και αυτοκτόνησε (με περίστροφο) το 1944. Η ποίησή του είναι παραδοσιακή και ξεχωρίζει για τη μελαγχολική της διάθεση και την έντονη μουσικότητά της. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου και πήρε δίπλωμα Νομικής αλλά δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα. Ασπάστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και δε δίστασε να το δημοσιοποιήσει (1927). Ήταν πολύ ιδιόρρυθμος στην προσωπική του ζωή. Η κινηματογραφική ταινία "Μετέωρο Και Σκιά" (1985) βασίζεται στη ζωή του.

Το audio με τα 3 ποιήματα είναι απ' την μικρού μήκους ταινία "Ναπολέων Λαπαθιώτης", της σειράς "Οι Ποιητές Μας" της ΕΤ 1 (1982) σε σενάριο και σκηνοθεσία Τάκη Σπετσιώτη. Οι 3 αφηγήσεις των ποιημάτων ανήκουν στον Κωνσταντίνο Τζούμα (2) και στο Γιάννη Ζαβραδινό.

Τάσος Λειβαδίτης - Η Δίκη

Τάσος Λειβαδίτης - 3 Ποιήματα

Ο Τάσος Λειβαδίτης (1922 - 1988) είναι ένας Ποιητής για τον οποίο πρέπει να πούμε πολλά. Ίσως, μάλιστα, δεν θα 'πρεπε να λέμε τίποτ' άλλο παρά μόνο γι' αυτόν... Κατέχει ύψιστη θέση στην Ελληνική Ποίηση, γνωστός, βέβαια, κι εκτός των συνόρων της χώρας μας... Στο βίντεο ακούγεται η φωνή του ίδιου του Ποιητή...

Διάττων Αβρός - Το Τρένο Που Δε Θα Περάσει Ποτέ

-«Ελάτε να βγάλετε εισιτήριο παρακαλώ» ακούστηκε η κουρασμένη φωνή του σταθμάρχη που απευθυνόταν σε κάποιον που μόλις είχε καθήσει σιωπηλός στο παγκάκι του σταθμού, χωρίς να βγάλει πρώτα εισιτήριο.
-«Δε χρειάζεται εισιτήριο» απάντησε ατάραχα εκείνος.
-«Τι; Δεν καταλαβαίνω» απόρησε ο σταθμάρχης κι αυτή τη φορά τα μάτια του υγράνθηκαν περισσότερο (τα μάτια του ήταν μονίμως υγρά, είχε μια πάθηση από μικρός που ίσως και να μην ήταν πάθηση αλλά γνώση).
-«Καλά, δεν περιμένετε να πάρετε το τρένο που θα περάσει τώρα;»
-«Όχι» είπε ο άλλος που έδειχνε πως δεν είχε διάθεση να πει περισσότερα.
-«Και τι περιμένετε λοιπόν;» συνέχισε ο σταθμάρχης.
-«Περιμένω το τρένο που δε θα περάσει ποτέ».

Στην αποβάθρα κανένας δεν έδωσε σημασία στο επεισόδιο. Ένα τρένο ήρθε και σταμάτησε κι όλοι κοίταξαν να επιβιβαστούν γρήγορα γρήγορα για να βρουν θέση. Ούτε κανένας πρόσεξε την αλλαγή στο βλέμμα του σταθμάρχη. Αφού ανέβηκε κι ο τελευταίος, το τρένο έφυγε. Την εικόνα του τρένου που έφυγε, σύντομα τη διαδέχθηκε η αναμονή για τον ερχομό του επόμενου.

Στο σταθμό όμως η συνέχεια δεν ήταν η ίδια. Ο κόσμος που άρχισε πάλι να μαζεύεται σιγά σιγά, έκανε φασαρία αυτή τη φορά. Ενοχλημένοι όλοι, φώναζαν μπροστά απ' το γραφείο του σταθμάρχη. Μέσα, το γραφείο ήταν άδειο κι ο ίδιος ο σταθμάρχης έλλειπε. Είχε εξαφανιστεί κι έξω ο κόσμος περίμενε να βγάλει εισιτήρια.

Τώρα στο παγκάκι κάθονταν δύο.
-«Δεν καταλαβαίνω γιατί φωνάζουν, αφού δε χρειάζεται εισιτήριο» είπε αυτός με τα υγρά μάτια.
Ο άλλος δε μίλησε. Ήξερε πως δεν έπρεπε (δε χρειαζόταν) να πει περισσότερα...


                                                                                                                             Δεκέμβρης 1997

Διάττων Αβρός - Ονειρεύτηκα Πολύ

Αναλώθηκα ακούοντας τα χειροκροτήματα των κυμάτων στ' ακρογιάλια
Λάτρεψα τα λιμάνια που με διευκόλυναν στην προσάραξη
Βρήκα το κρυστάλλινο και πολυθρύλητο νερό
που αντί να με χορταίνει με τη δροσιά του, να μου δημιουργεί νέα δίψα
Κοίταξα διαδοχικά τα βουνά κι ένα προς ένα ονομάστηκαν
Είπα εκείνα τα λόγια που λέγονται μόνο στα δάση
Κατάφερα τα δέντρα να στρέψουν τα κλαδιά τους προς το μέρος μου
Άγγιξα τα πεσμένα φύλλα κι επανήλθαν στη θέση τους
Διέσχισα περιβόλια όπου στο διάβα μου πολλαπλασιάζονταν οι εκτάσεις τους
Εντυπωσιάστηκα απ' το πράσινο των βασιλικών
και τους ευώδεις πεντασύλλαβούς τους
Χόρεψα πάνω σε πίστες ακόρεστων ενθουσιασμών
και μπροστά από ακροατήρια συνεχών κορυφώσεων
Ένωσα τις παλάμες μου με τη γη και την προέκτεινα
Κάλεσα κοντά μου τα πουλιά
κι ήταν η στιγμή που απελευθερώθηκαν να πετάξουν ψηλότερα
Συναντήθηκα με το ουράνιο τόξο και με δέχτηκε ως χρώμα του
Μεσολάβησα μεταξύ φθινοπώρου κι άνοιξης κι αντικατέστησα το χειμώνα
Πλησίασα διάττοντες και τους προσέδωσα διάρκεια
Αποτέλεσα μέρος της σκέψης των αγαλμάτων
Ύψωσα μια σημαία που να κυματίζει ακόμα και στην άπνοια
Φώναξα τόσο δυνατά που μ' άκουσαν και σ' άλλη χώρα

Και σίγουρα ονειρεύτηκα πολύ για να τα κάνω όλ' αυτά...


                                                                                                Απρίλης 2015

Διάττων Αβρός - Πελώριο Πέλμα

Δάκρυ... Δάκρυ... Δάκρυ...
Σε μια της Ζωής ξέμεινες άκρη
και σ' ένα δρόμο βαδίζεις σκοτεινό.

Λάθη... Λάθη... Λάθη...
Πληγώνεται η ψυχή να πλάθει
όνειρα που πέφτουν στο κενό.

Αίμα... Αίμα... Αίμα...
Θα ήθελες να είναι ψέμα
όμως το βιώνεις ως ότι πιο αληθινό.

Λύπη... Λύπη... Λύπη...
Τι είν΄ αυτό που επιτέλους σου λύπει
κι είναι το βλέμμα σου άνυδρο κι αχνό;

Τέλμα... Τέλμα... Τέλμα...
Συρρικνώθηκες κάτω από ένα πελώριο πέλμα,
της χώρας σου τον αποπνιχτικό ουρανό...


                                                     Μάης 2015

Ορέστης Αλεξάκης - Ο Ποιητής Είναι Αθώος

Ο ποιητής υποφέρει Ο ποιητής υποφέρει
Γιατί έχει χάσει το δρόμο και πού πηγαίνει δεν ξέρει
Και περπατά δίχως μνήμη σ' αυτή τη χώρα τού νότου
Ενώ ένα μαύρο ποτάμι μπαίνει συχνά στ' όνειρό του

Ο ποιητής δεν γνωρίζει μόνο αγρυπνά και δακρύζει
Σαν να τον κράζουν οι ρίζες υπόγειους κήπους σκαλίζει
Και μέρα νύχτα τα ερείπια της ύπαρξής του ανασκάβει
Κι ένα σκυλί σκοτωμένο μέσα στα τρόχαλα θάβει

Κι άλλοτε πάλι μονάχος κωπηλατεί σε μια λίμνη
Και λυπημένος κοιτάζει την άδεια θέση στην πρύμνη
Κι ενώ απ' τα βάθη των χρόνων ένα παιδί τον φωνάζει
Νιώθει που η βάρκα του γέρνει κι αγάλι αγάλι βουλιάζει

Κι ακούει μια μάνα να λέει την ίδια πάντα ιστορία
Κρυμμένη πίσω από ράφια και σκονισμένα βιβλία
Κι όπως η νύχτα ζυγώνει και το σκοτάδι πυκνώνει
Βλέπει - απ' αλλού - το κορμί του να το σκεπάζει το χιόνι


(απ΄την ποιητική συλλογή «Μου Γνέφουν», το 2000)

Ορέστης Αλεξάκης - Η Μόλις Μουσική

Ο Ποιητής Ορέστης Αλεξάκης έφυγε απ' τη ζωή σε ηλικία 84 ετών. Η κηδεία του θα γίνει αύριο Δευτέρα 18 Μάη, στις 15:30, απ' το νεκροταφείο της Καλλιθέας.

Γεννημένος το 1931 στην Κέρκυρα, σπούδασε νομικά κι άσκησε στην Αθήνα το επάγγελμα του δικηγόρου ως το 1991. Μετά το έτος αυτό, έζησε στην Κέρκυρα και τη Θεσσαλονίκη αλλά στη συνέχεια επέστρεψε μόνιμα στην Αθήνα. Εξέδωσε τις εξής ποιητικές συλλογές:

Η Περσεφόνη Tων Γυρισμών (1974), Οι Κόνδορες Και Το Αντιπρανές (περιοδ. Πόρφυρας, 1982), Η Λάμψη (1983), Βυθός (1985), Ο Ληξίαρχος (1989), Αγαθά Παιχνίδια (1994), Νυχτοφιλία (1995), Υπήρξε (1999), Μου Γνέφουν (2000), Ο Μεταμφιεσμένος Χρόνος (ιδιωτική έκδοση, 2005), Θίασος Στην Εξέδρα (2006), Το Άλμπουμ Των Αποκομμάτων (2009), Ποίηση 1960 - 2009 (2011), Το Ρόπτρο (2014).

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, ισπανικά και σερβικά. Έχει τιμηθεί για την ποίησή του με το βραβείο Nικηφόρου Bρεττάκου. Παράλληλα ασχολήθηκε με φιλολογικά μελετήματα, δοκίμια και κριτική...


Η Μόλις Μουσική

Μην απορείς που δυσανασχετώ
ν’ ακολουθώ τα βήματά σου Μνήμη.
Γνωρίζω την αλήθεια, τι ωφελεί
αδιάκοπα σ’ αυτήν να μ’ επιστρέφεις;
Για ποιο σκοπό ο χορός των ερειπίων;
Η επαναβίωση τόσων χωρισμών;
Η εκταφή του ενταφιασμένου χρόνου;

Σώπασε… σώπασε… η ψυχή κοιμάται.
Μην την ξυπνάς… κουράστηκε να ελπίζει.
Κουλουριασμένη μέσα στον εαυτό της,
έχει αφεθεί στη μόλις μουσική

που η αίσθηση του μάταιου αναδίδει.


(απ' την ποιητική συλλογή «Το Άλμπουμ Των Αποκομμάτων», το 2009)

Τζούλια Πουλημενάκου - Σαν Ποίημα Του Καρυωτάκη

Η Τζούλια Πουλημενάκου γεννήθηκε στην Καστοριά με καταγωγή απ' το Γύθειο Λακωνίας. Έχει κάνει σπουδές πιάνου (θεωρία - αρμονία - σολφέζ). Παράλληλη με την εργασία της στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό είναι κι η ενασχόλησή της με τη Λογοτεχνία. Μέχρι στιγμής έχει εκδώσει (το Μάη του 2014) μια ποιητική συλλογή η οποία φέρει τον τίτλο «Αθώες Νοσταλγίες» ενώ βρίσκεται υπό έκδοση το επόμενο βιβλίο της. Έχει βραβευτεί σε αρκετούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς με πιο σημαντικό το Β΄ Βραβείο που απέσπασε απ' την «Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών» στους 29ους Ποιητικούς Δελφικούς Αγώνες τον Ιούνη του 2014. Είναι τακτικό μέλος της «Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών» και της «Αμφικτυονίας Ελληνισμού».


Σαν Ποίημα Του Καρυωτάκη

Όταν ένα τριαντάφυλλο λευκό
κατατεθεί στο βάθος του ωκεανού,
η λύτρωση είναι η ελπίδα.
Όταν η τελευταία πύλη του σύμπαντος ανοίξει
και με τα μάτια θολά από το αναισθητικό
αντιληφθούμε την αλήθεια,
ίσως και να είναι πολύ αργά.

«Όταν κατέβουμε τη σκάλα τι θα πούμε»,
ότι απλά ήταν σαν ποίημα του Καρυωτάκη.


                                                        Ανέκδοτο

Χάρης Βλαβιανός - Μνήμη Καρυωτάκη

Ο Χάρης Βλαβιανός γεννήθηκε στη Ρώμη το 1957. Είναι πολυγραφότατος κι αξιόλογος Λογοτέχνης...








ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ

ΧΙ

Μνήμη Καρυωτάκη

Στην τρυφερή κόλαση του Μπλέηκ
Ανάμεσα στις μυθολογίες των αυτοκτόνων
Και τα δόξα τω Υψίστω των αγίων


(απ' την ποιητική συλλογή  «Άσπονδος Αναίρεσις», το 1989)

Διάττων Αβρός - Άθεοι Στίχοι

Υπάρχουν κάποια ιδιόμορφα κτίρια
που ενίοτε μαζεύουν πολύ κόσμο.
Όπως αυτές τις μέρες που ολοένα
ανταλλάσσονται ευχές για Καλό Πάσχα.

Κι όμως! Μόνο μια φορά στη ζωή
χρειάζεται να πάει κανείς εκεί.
Είναι η στιγμή της βάπτισής του.
Μα κι αυτή δεν απαιτείται πια...


                                       Απρίλης 2015

Διάττων Αβρός - Οι Ποιητές Αρέσκονται Να Μένουν Σιωπηλοί

Τους Ποιητές
κανένας μας δε θα τους δει να φλυαρούν.
Συνήθως λένε λίγα, μόνο, λόγια μετρημένα
και για τα υπόλοιπα
αναβάλουν για ένα αόριστο μέλλον.
Βυθισμένοι στις σκέψεις τους,
αρέσκονται να μένουν σιωπηλοί.

Όταν γράφουν όμως
είναι πιο έντονο το φως
καθώς οι πένες τους
μετατρέπονται σε προβολείς στο σύμπαν
που καταυγάζουν την πλευρά
όπου ο καθένας μας κοιτάζει
αγωνιώντας να δει το μέλλον του.


                                         Μάρτης 2015


Η χθεσινή μέρα είναι ακόμα νωπή οπότε η παρούσα ανάρτηση κρίθηκε επιβεβλημένη.

Διάττων Αβρός - Ο Ήχος Της Φυσαρμόνικας

Ένα παιδί παίζει φυσαρμόνικα
μέσα σ' ένα δάσος.
Δεν ξέρω αν παίζει μέσα σ' ένα δάσος
ή πάνω σε μια βουνοκορφή
ή σε κάποιο άλλο σημείο του πλανήτη.
Ο ήχος της φυσαρμόνικας, πάντως,
ακούγεται πολύ καθαρά.
Και δεν ξέρω
αν είναι παιδί αυτός που παίζει
ή φτασμένος καλλιτέχνης.
Κι ακόμα δεν ξέρω
αν είμαι εγώ αυτός που ακούει
ή κανένας άλλος θνητός.
Ξέρει όμως το ποίημα.
Γιατί, πραγματικά,
μέσα απ' τη μικροφωνική του ποιήματος,
ο ήχος της φυσαρμόνικας

ακούγεται πολύ καθαρά.


                                        Μάρτης 2015


21 Μάρτη, Παγκόσμια Μέρα Ποίησης, ένας εορτασμός που έχει αφετηρία την Ελλάδα...

Νίκη Ταγκάλου - Φοβάμαι

Η Νίκη Ταγκάλου γεννήθηκε το 1975 στον Πειραιά όπου και ζει μέχρι σήμερα. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της σε σχολή Φωτογραφίας κι εργάστηκε για ένα χρόνο στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ως φωτογράφος. Έκτοτε δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα ασχολούμενη με τις Δημόσιες σχέσεις. Η «Μάχη Ερώτων» (2012) αποτελεί την πρώτη της συγγραφική προσπάθεια (σε μορφή e-book) η οποία μεταφράστηκε στα Αγγλικά και κυκλοφόρησε σε πολλές χώρες. H δεύτερη ποιητική συλλογή «Ψυχές Από Μολύβι» (2012) διατίθεται δωρεάν στο internet από την texni.org. Τον Σεπτέμβρη του 2013 κυκλοφόρησε σε έντυπη μορφή η τρίτη της ποιητική συλλογή «Eπανάσταση Σιωπής» απ' τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή ενώ τον επόμενο χρόνο (2014), απ' τις ίδιες εκδόσεις, ακολούθησε η τέταρτη ποιητική συλλογή με τίτλο «Το Κορμί της Λύπης»...


Φοβάμαι

Και φοβάμαι... σου λέω...
Φοβάμαι κάθε φορά που αντικρίζω άνθρωπο στα μάτια.
Κάθε φορά που τα μάτια τους αποφεύγουν τα δικά μου.
Φοβάμαι τους στίχους που μου λένε την αλήθεια
και τα χέρια που μένουν άδεια,
τα γόνατα που λυγίζουν
και τον ουρανό που φαίνεται τόσο μακρινός.
Φοβάμαι το ναρκωτικό που πια δεν με αγγίζει
γιατί οι αισθήσεις μου είναι νεκρές.
Πονάει η πλάτη μου απο τους λιθοβολισμούς.
Κάθομαι σε ενα θρανίο να μάθω τη λέξη "ζωή"
και το μάθημα πάντα μένει στα μισά...
Δεν μπορώ να διαβάσω,
δακρύζουν τα μάτια μου και τυφλώνομαι.
Θα βάλω φωτιά στις σελίδες που μιλούν για σένα και για μένα,
τίποτα δεν μπορεί να μας αποτυπώσει.
Ακούω έναν εκκωφαντικό θόρυβο...
Είναι ο φόβος που χτυπάει βίαια απο ντουβάρι σε ντουβάρι
προσπαθώντας να δραπετεύσει.
Φοβάμαι τα ίδια μου τα μάτια, που προσπαθώ να τα ανοίξω
κι όλο κλειστά μένουν...
Η ψυχή μου κρεμασμένη σ' ένα δέντρο
και οι γύπες κάνουν πάρτυ.


Ανέκδοτο