Τζούλια Πουλημενάκου - Σαν Ποίημα Του Καρυωτάκη

Η Τζούλια Πουλημενάκου γεννήθηκε στην Καστοριά με καταγωγή απ' το Γύθειο Λακωνίας. Έχει κάνει σπουδές πιάνου (θεωρία - αρμονία - σολφέζ). Παράλληλη με την εργασία της στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό είναι κι η ενασχόλησή της με τη Λογοτεχνία. Μέχρι στιγμής έχει εκδώσει (το Μάη του 2014) μια ποιητική συλλογή η οποία φέρει τον τίτλο «Αθώες Νοσταλγίες» ενώ βρίσκεται υπό έκδοση το επόμενο βιβλίο της. Έχει βραβευτεί σε αρκετούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς με πιο σημαντικό το Β΄ Βραβείο που απέσπασε απ' την «Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών» στους 29ους Ποιητικούς Δελφικούς Αγώνες τον Ιούνη του 2014. Είναι τακτικό μέλος της «Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών» και της «Αμφικτυονίας Ελληνισμού».


Σαν Ποίημα Του Καρυωτάκη

Όταν ένα τριαντάφυλλο λευκό
κατατεθεί στο βάθος του ωκεανού,
η λύτρωση είναι η ελπίδα.
Όταν η τελευταία πύλη του σύμπαντος ανοίξει
και με τα μάτια θολά από το αναισθητικό
αντιληφθούμε την αλήθεια,
ίσως και να είναι πολύ αργά.

«Όταν κατέβουμε τη σκάλα τι θα πούμε»,
ότι απλά ήταν σαν ποίημα του Καρυωτάκη.


                                                        Ανέκδοτο

Χάρης Βλαβιανός - Μνήμη Καρυωτάκη

Ο Χάρης Βλαβιανός γεννήθηκε στη Ρώμη το 1957. Είναι πολυγραφότατος κι αξιόλογος Λογοτέχνης...








ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ

ΧΙ

Μνήμη Καρυωτάκη

Στην τρυφερή κόλαση του Μπλέηκ
Ανάμεσα στις μυθολογίες των αυτοκτόνων
Και τα δόξα τω Υψίστω των αγίων


(απ' την ποιητική συλλογή  «Άσπονδος Αναίρεσις», το 1989)

Έφη Αιλιανού - Κύκλος

Όταν η μυστική άνοιξε πύλη
στην έρημο του Κόσμου,
μεταλλική της αστραπής η λάμψη
τα πρόσωπά μας φώτιζε
μ' ένα μυστηριακό, παράξενο αχνοφώς:
Του Παραδείσου, λέγαμε, η ανταύγεια θα 'ναι.

Ωστόσο επλανηθήκαμε
σε απάτητες βουνοκορφές.
Σε κάθε βήμα ανοίγονταν
βάραθρα να διαβούμε που έπρεπε
με του Έρωτα στο πρόσωπο τη μάσκα,
που ήταν του Θάνατου μονάχα.
Από μιαν ανελέητη κατάρα
πάντα στην άμμο εχτίζαμε παλάτια,
πάντα το κύμα ερχόταν και τα γκρέμιζε...


(απ' την ποιητική συλλογή «Κατοπτρισμοί», το 1976)

Γιώργος Σαραντάρης - Λίγη Χαρά

Λίγη χαρά ας φέρνει η ζωή στη ροή της.
Ήσυχος κατ' ευάερα διαστήματα
σ' ελεύθερες στιγμές
ο εαυτός μου θ' αναμιγνύεται στο θέαμα.


Σεπτέμβρης 1934

Τάσος Κόρφης - Tea And Sympathy

...συνέχεια απ' την προηγούμενη ανάρτηση... Ο Τάσος Κόρφης δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα σε περιοδικά ενώ ήταν ακόμα μαθητής. Γενικά παρουσιάζει αξιόλογο έργο. Ασχολήθηκε με την πεζογραφία, την ποίηση, το δοκίμιο, τη μελέτη και τη μετάφραση και για όλη αυτή τη δραστηριότητά του έχει τιμηθεί με το Έπαθλο Κυπριακών Γραμμάτων, το έπαθλο Νίκου Καββαδία και το Β΄ Κρατικό Βραβείο Διηγήματος.



Tea And Sympathy

Εγώ μονάχος να γυρνώ στα χάη,
χωρίς μιλιά ν' αντέχω φονικά
κι εσύ στις 5 να καλείς για τσάι
κι η μάμυ σου να φτιάχνει τα γλυκά.

Μες στο χειμώνα εγώ κι εσύ στο Μάη
στ' άνετα εσύ κι εγώ στα ξαφνικά.
Κι όλο το πάθος σου για να με σπάει
σε γράμματα πολύ ρομαντικά.

Φύγε, μια στέρεη, κούφια γη σου πρέπει,
όπως ωραία το γράφει ο ποιητής,
δεν είναι η αγάπη τσάι και σαλέπι

μα πρέπει μέσα της ν' αφανιστείς.
Κι όλο να διδαχτείς το αλφαβητάρι
της νύχτας, που στο ωμέγα θα σε πάρει.


(απ' την ποιητική συλλογή «Παυσίλυπα», το 1987)

Τάσος Κόρφης - Για Κάποιο Νέο Μόνο

Φιλολογικό ψευδώνυμο του Αναστάσιου Ρομποτή. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα κι ήταν γιος του μουσικοσυνθέτη Γεράσιμου Ρομποτή. Το διάστημα 1947 - 1951 φοίτησε στη  Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Υπηρέτησε ως αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού απ' το 1951 ως το 1982 οπότε αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντιναυάρχου Αρχηγού του Στόλου. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του καριέρας, αποφοίτησε απ' τη Ναυτική Σχολή Πολέμου και τη Σχολή Αμύνης του ΝΑΤΟ, τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις, ενώ εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνή επιτελεία... συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση...


Για Κάποιο Νέο Μόνο

Οι δρόμοι αψέντι ευώδιασαν αψύ,
υγρές θηλές οι αφύλακτες διαβάσεις·
μ’ άνθη γεμίσαν οι ερημιές, κι εσύ
μαζεύεσαι νωρίς για να διαβάσεις.

Φοβάσαι το έξω, νιώθεις κούραση
για τα παιχνίδια, τις φωτοσκιάσεις
του μάταιου κόσμου. Απόμεινες νησί·
γι’ αλλού δεν έχει βάρκα να περάσεις.

Σπίτι κι αυλή, βιβλίο και μουσική·
φουντώνει ο μύθος, κλέβει την αλκή.
Τ’ άγουρο φρούτο γέμισε σαράκι.

Και μένει, συντροφιά κι αυτή κρυφή,
κάποιου σονέτου η δύσκολη γραφή,
a la maniere de Κώστα Καρυωτάκη.


(απ' την ποιητική συλλογή «Παυσίλυπα», το 1987)

Κώστας Στεργιόπουλος - Το Σήμαντρο

Ας σημαίνει το σήμαντρο κι ας μας καλεί.
Καμιά χαρά
εκεί που πάω να βρω το χειμώνα.
Σε τούτο τον καιρό, που τι να περιμένει πια κανείς,
κακοφόρμισε ολόκληρη η ψυχή μου.

(Ας πούμε πως δε συμβαίνει τίποτα,
πως τίποτα δεν επίκειται να συμβεί,
σα να 'ταν να γίνουν όλα κι άλλη μια φορά,
κι όχι σα να 'ναι να φτάσει το τέλος του κόσμου).

Φεύγουμε, κι όλο μένουμε στο ίδιο σημείο,
σ' αυτό το κέντρο που μας καίει,
από τη μια εξορία στην άλλη εξορία.
Την ενοχή σου τάχα αναμετράς,
θέλεις να πεις «οδύνη», να πεις «ανεπίστροφα».

Την ενοχή σου να μετράς,
τώρα που σημαίνει το σήμαντρο
και βρισκόμαστε έτσι ανέτοιμοι.

(Ας πούμε πως δε χάσαμε άξαφνα το παρελθόν μας,
πως δεν εμείναμε σε μια νησίδα του ωκεανού,
μπροστά σε άδηλο μέλλον).

Πώς πιάστηκα μέσα στα δίχτυα και στα δόκανα,
εγώ που ήμουν παιδί του αγέρα και του σύννεφου
και σχεδόν σου γύριζα τις πλάτες, ζωή!


(απ' την ποιητική συλλογή «Ο Ήλιος Του Μεσονυκτίου», το 1991)

Σταμάτης Πολενάκης - Τοπία Θανάτου (I)

Ο Σταμάτης Πολενάκης (εγγονός του σιφνιού γελοιογράφου Σταμάτη Πολενάκη και γιος του Λέανδρου Πολενάκη) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Σπούδασε στο τμήμα Ισπανικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου Complutense της Μαδρίτης. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Το Xέρι Tου Xρόνου (Όμβρος 2002), Τα Γαλάζια Άλογα Του Φραντς Μαρκ (Οδός Πανός 2006), Νοτρ Νταμ (Οδός Πανός 2008), Τα Σκαλοπάτια Της Οδησσού (Μικρή Άρκτος 2012), Η Ένδοξη Πέτρα (Μικρή Άρκτος 2014)... συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση...


Τοπία Θανάτου (I)

Πρέβεζα - ακόμα και τώρα έπειτα από το θυελλώδες
πέρασμα
τόσων και τόσων χρόνων εξακολουθούν να κρέμονται
στην πίσω αυλή του καφενείου
το καπέλο και το τριμμένο παλτό του αυτόχειρα.
Kαι ακόμα
μπορώ να βεβαιώσω ότι παρά τις επίσημες
εκθέσεις και τις καταθέσεις μαρτύρων
(όλοι μιλούν για περίστροφο) στην πραγματικότητα
ο ποιητής πέθανε
πνιγμένος.


(απ' την ποιητική συλλογή «Το Χέρι Του Χρόνου», το 2002.

Μίλτος Σαχτούρης - Στο Φίλο Μου Θάνο Κωνσταντινίδη

Πάτησε την πέτρα
κι ο γάμος ανεβλήθη
θυμάται
τους αυτόχειρες ποιητές
τον Καρυωτάκη
τον Τσέζαρε Παβέζε
τον Αλέξη Τραϊανό
αυτές οι κάμπιες
κι αυτή η Λάμια
πάτησε την πέτρα
κι ο γάμος ανεβλήθη
κι άρχισε η παρέλαση
των κόκκινων μυρμηγκιών
τώρα και τόσα χρόνια
πώς θ' αντέξει
τόσα φθινόπωρα
τόσους χειμώνες
πάγωσε κι η καρδιά
Θανάση μου
που λέει
και το τραγούδι.


(απ' την ποιητική συλλογή «Έκτοτε» , το 1996)

Κώστας Σοφιανός - Κώστας Καρυωτάκης

Άδει
τον Άδη
το μαύρο υφάδι
που σαν κουκούλι
θα μας τυλίξει.
Άδει
το χώμα
της γης το σώμα
που με το σώμα μας
όλο θα σμίξει.

Του καιν τα μάτια
σβησμέν' αστέρια
τον κόσμο ψαύει
μ' άτρεμα χέρια
παρά να ζήσει
μέσα στο ψέμα
σκορπάει τ' ανέμου
το μαύρο του αίμα.

Μ' άσαρκα δάχτυλα
κρούει τη λύρα
με το τραγούδι
γελάει τη μοίρα
φέγγει τις νύχτες μας
μετέωρο πτώμα
πέφτει απ' το στόμα του
πάνω μας χώμα.
Στοιχειώνει αθέατος
τα ρήματά του
και στην καρδιά του
χαρά θανάτου.


(απ' την ποιητική συλλογή «Οι Απολαύσεις», το 1981)

Διάττων Αβρός - Το Μυστικό

Με γέννησαν κρατήρες.
Βγαίνω απ' τις θύρες
του μπλάβου ουρανού.

Με γέννησαν κοιτίδες.
Με θέλγουν οι αχτίδες
φωτός εωθινού.

Με γέννησαν δονήσεις.
Με οπλίζουν οι αισθήσεις,
περισσότερο η έκτη.

Με γέννησαν πυρήνες.
Κωφεύω στις σειρήνες,
βρίσκουν άλλον αποδέκτη.

Με γέννησαν λιβάδια.
Της φύσης τα χάδια,
η αύρα των ανθών.

Με γέννησαν βιβλία.
Της Τέχνης η υπεροπλία
του Ποιητή των «Νηπενθών».

Με γέννησαν ελεύσεις.
Ενσαρκώνω τις εμπνεύσεις,
αφουγκράζομαι την πέτρα.

Με γέννησαν φλογέρες,
μελωδικές ημέρες,
ίαμβοι μέτρα.

Με γέννησαν ρολόγια.
Κρυμμένα τόσα λόγια
στου χρόνου το εκκρεμές.

Με γέννησαν κολώνες.
Τριγυρίζω στους αιώνες
και μιλώ στις προτομές.

Με γέννησαν ηρώα.
Εγείρομαι αθρώα
σε κάθε νεύμα.

Με γέννησαν επάλξεις.
Εμπεριέχω τις πράξεις,
δικαιώνω το πνεύμα.

Με γέννησαν γεφύρια.
Κάνω τα χατίρια
ενός άλλου καιρού.

Με γέννησαν σημαίες.
Ρουφώ στις προκυμαίες
την αρμύρα του νερού.

Με γέννησαν ταξίδια.
Απ' του κόσμου τα στολίδια
παίρνω μερτικό.

Με γέννησαν πελάγη.
Το ξέρουν και οι μάγοι
μα το 'χουν μυστικό...


(Ιούνης 1994) Μάρτης 2014

Χρίστος Λάσκαρης - Υπάλληλοι

«Ανήκω στην Καβαφική ποίηση και την Παλατινή Ανθολογία. Και μ’ εκείνον που έχω κάποια συγγένεια και αγαπάω πολύ είναι ο Ουγκαρέτι, το ίδιο και ο Λι Μάστερς. Οπωσδήποτε μην παραλείψετε τον Καρυωτάκη», είχε πει ο Ποιητής για τους ποιητές που αγάπησε και τον επηρέασαν.

Όσο για την επίδραση που δέχτηκε απ' τον τελευταίο Ποιητή που προαναφέρθηκε, έχουμε την ευκαιρία να το διαπιστώσουμε στο ποίημα που ακολουθεί:


Υπάλληλοι

Οι Κυριακές είναι δικές τους.
Σηκώνονται όσο γίνεται αργά,
το φχαριστιούνται το κρεβάτι.

Όσο για τον καφέ τους,
τον απολαμβάνουν.
Σήμερα,
κανένας δεν τους κυνηγά.

Στο δρόμο περπατούν αργά,
σχεδόν νωχελικά -
θαρρείς και παίρνουνε εκδίκηση.

Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος - Καρυωτάκης

Ο Ιωάννης Μιχαήλ Παναγιωτόπουλος (23 Οκτωβρίου 1901 – 17 Απριλίου 1982) ήταν σημαντικός Έλληνας συγγραφέας, δοκιμιογράφος, ποιητής και κριτικός του 20ου αιώνα. Ανάπτυξε επίσης πλούσια εκπαιδευτική και πολιτισμική δράση, ενώ ασχολήθηκε ακόμα και με την πολιτική...

Για το ποίημα που επέλεξα να του παρουσιάσω (φέρει τον τίτλο "Καρυωτάκης"), δε νομίζω πως χρειάζεται να πω περισσότερα! Σημειώνω μόνο πως δημοσιεύτηκε στο Λογοτεχνικό Περιοδικό "Νέα Εστία" το 1928...

Καρυωτάκης

Έφυγες. Μένει η πόρτα ανοιχτή
καταντίκρυ στα ερέβη της αβύσσου.
Πίκρα και κούραση όλη σου η ζωή.
Η ποίηση; Ασχολία περιττή.
Κάθε προσπάθεια, τρέκλισμα μεθύσου.

Όλα χαμένα. Αργός απαυδημός
μαστιγώνει το νου, βαθιά πληγώνει
την άθλια σάρκα. Δίβουλος εχθρός -
γελοία φρεναπάτη ο στοχασμός,
ξεσκίζει και χτυπά και φαρμακώνει.

Κι ύστερα; Τίποτε. Άσκοπη φυγή,
άδεια από νόημα κι άγονη εφροσύνη.
Δίψα θανάτου μάς καταπονεί.
Η γη, πεζή φροντίδα. Κι οι ουρανοί -
χλεύη, που την οργή μας παροξύνει.

Μάκης Γαλάτης - Στερνό Όνειρο

Το όνειρο που πλέκαμε τις νύχτες του χειμώνα
το βρήκε και μάς το 'καψε τ' Αυγούστου η πνοή
και το θαμπό φθινόπωρο σαν μάρανε τα κλώνια
στα μάτια μας εστάλαξε την πρώτη του βροχή.

Το όνειρο που πλέκαμε - μας είχε μείνει ένα -
το θάψαμε, τ 'αφήκαμε στη στράτα της ζωής...
Ω, πόσο φτώχινες καρδιά! Δε σου 'μεινε κανένα
να σε ζεσταίνει όνειρο τις νύχτες της σιωπής.

Να ζούμε τώρα μείναμε μονάχα από συνήθεια,
μονάχα για να μη μας πουν πως είμαστε δειλοί,
βαθιά η θύμηση πληγή μάς τυραννά τα στήθια
και τις νυχτιές ο θάνατος με πείσμα μάς καλεί.

(απ' τη συλλογή "Μανή Θεκέλ Φάρες", το 1972)

Τάσος Λειβαδίτης - Μικρή Νυχτερινή Ονειροπόληση

Τα βράδια συνήθως αγρυπνώ και περιποιούμαι τα λουλούδια
που είναι ζωγραφισμένα στο κάλυμμα του καναπέ.
Σκέφτομαι πως κάποτε κι εκείνα θ' ανθίσουν
οι νεκροί θα ξαναγυρίσουν
τ' αγάλματα θα θυμηθούν και θα ξαναμιλήσουν
οι εραστές ειρήνη θα κλείσουν
αυτοί που άργησαν το χαμένο καιρό θα ξανακερδίσουν
κι οι Ποιητές το βάθος της αβύσσου θα μετρήσουν.


(απ' τη μεταθανάτια ποιητική συλλογή "Τα Χειρόγραφα Του Φθινοπώρου", το 1990)

Μάκης Γαλάτης - Πεσμένα Αγάλματα

Ο Μάκης Γαλάτης είναι ένας πνευματικός άνθρωπος που με έχει απασχολήσει κατά καιρούς, εδώ κι αρκετά χρόνια. Ανήκει στην κατηγορία των Ποιητών που δε δίνουν πολλά σημεία ζωής, και κατά συνέπεια, εντοπίζονται δύσκολα. Από έρευνα που έχω κάνει, διαπίστωσα ότι είναι Ιθακήσιος κι έχει δημοσιεύσει το 1949...

Τα μόνα στοιχεία που έχω στα χέρια μου γι' αυτόν είναι ένα εξαιρετικό ποιητικό βιβλίο που τύπωσε το 1972 με τίτλο "Μανή Θεκέλ Φάρες", * καθώς και μια ενότητα τραγουδιών ("Πεσμένα Αγάλματα") του Σπύρου Αρσένη, ο οποίος το 1989 μελοποίησε μερικά απ' τα ποιήματα της προαναφερθείσης συλλογής...

Απ' το βιβλίο "Μανή Θεκέλ Φάρες" διάλεξα να σας παρουσιάσω δύο αποσπάσματα, τον πρόλογο και το ποίημα "Πεσμένα Αγάλματα" (ένα μέρος του εικονίζεται και στη φωτογραφία)... Ο Ποιητής έρχεται κατευθείαν απ' το δρόμο που χάραξε ο Κώστας Καρυωτάκης...

Πρόλογος

Φίλε άνθρωπε,

στη δίνη του κατακλυσμού που πνίγει τον πλανήτη μας, κλυδωνίζονται κάποιες κιβωτοί. Μέσα σε κάθε μια απ' αυτές κάποια ανθρώπινη ύπαρξη προσπαθεί να διαφυλάξει κάτι, ότι πρόλαβε να μαζέψει απ' την ομορφιά που ανάσαινε κάτω απ' τον ήλιο.

Απ' το παραθυράκι μιας τέτοιας κιβωτού, στέλνονται μέσα στην κοσμοχαλασιά, ετούτες οι επικλήσεις και τα μηνύματα.

Αν φτάσουνε σ' εσένα και τα νιώσεις, κι αν ακουμπάς σε στέρια γη, στείλε πίσω, με το περιστέρι που τα κουβαλά, ένα κλαράκι απ' την κορφή της ελιάς που προβάλλει μέσα απ' τη λάσπη... Ένα τόσο δα σημάδι ελπίδας πως τελικά θα επιζήσουμε...

Πεσμένα Αγάλματα

Πεσμένα αγάλματα μέσα στη σκέψη μας,
θεοί που λύγισαν, ελπίδων τάφοι,
χαμένα όνειρα, φωνές που σώπασαν,
στιγμές που κύλησαν ντυμένες λάθη.

Τη μάχη χάσαμε και μας σκλαβώσανε,
μίσεψ' η νιότη μας σε μαύρο άτι.
Αίμα τ' αχνάρια μας, οι δρόμοι άσωστοι.
Το βλέμμ' ανώφελα ζητάει κάτι.

Οι προσευχές μας στιγμές απόγνωσης
και το τραγούδι μας σιωπή στο στόμα...
Άβουλοι, έρμαια της κάποιας μοίρας μας,
με πείσμα ψάχνουμε το γέλιο ακόμα.

Είμαστε άπιστοι. Τι να πιστέψουμε;
Στον κόσμο τίποτα δεν απομένει.
Όλοι μας ξέχασαν. Οι πόρτες κλείσανε.
Βλέφαρο άγρυπνο για μας δε μένει.

Πεσμένα αγάλματα, ναοί συντρίμματα,
θεοί που λύγισαν φιλούν το χώμα,
πληγές της χίμαιρας τα όποια βήματα
μα, αμετάνοιωτοι, τραβάμε ακόμα.

* Όσοι δε γνωρίζουν τι σημαίνει "Μανή Θεκέλ Φάρες", μπορούν να πάνε εδώ...

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης - Ο Εξαίρετος Ποιητής Νίκος Β. Λαδάς

Με πρωτοβουλία του Διεθνή Πολιτιστικού Οργανισμού UNESCO, το 1999 ορίστηκε η 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Παίρνοντας αφορμή απ' αυτή την ιδιαιτερότητα της μέρας και θέλοντας κι εγώ να τιμήσω τη σημασία της, σκέφτηκα να σας παρουσιάσω ένα σημαντικό Έλληνα Ποιητή που δυστυχώς δεν είναι γνωστός (όπως και τόσοι άλλοι, βέβαια), παρά μόνο στους μυημένους σ' αυτό το θαυμαστό είδος Τέχνης και, φυσικά, στους ομότεχνούς του. Πρόκειται για το Νίκο Β. Λαδά...

Ο Ποιητής αντίκρυσε για πρώτη φορά το φως της ζωής το 1953, στο Κιάτο Κορινθίας. Πελοποννήσιος ως προς τον τόπο γέννησης, μεγάλωσε, ωστόσο, στις Αχαρνές του νομού Αττικής. Ακολούθησε ανώτατη μόρφωση, σπουδάζοντας Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχοντας δημοσιεύσει από πριν, σποραδικά, κάποια ποιήματα και πεζά σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά, έκανε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση στην Ελληνική Λογοτεχνία το 1974, με το βιβλίο «Πανοπλία Σε Τιμή Ευκαιρίας» (ποιητική συλλογή που την εξέδωσε με δικά του χρήματα). Άλλη επίσημη παρουσία του δεν υπήρξε στα Ελληνικά Γράμματα, όλα σταμάτησαν εκεί! Στις 10 Ιουλίου του 1979, σε ηλικία μόλις 26 ετών, ο Ποιητής αποχώρησε απ' τη ζωή (το θέλησε ο ίδιος)!

Μεταθανάτια, κυκλοφόρησαν άλλες 3 συλλογές, με επιμέλεια είτε της οικογένειάς του, είτε φίλων της ποίησής του. Έτσι, το 1980 είχαμε τις «Προσφορές» με φροντίδα των γονιών του, 3 χρόνια μετά το βιβλίο «Χάι Κάι» με την αρωγή του Δημήτρη Νικορέτζου και το 1986 τη συλλογή «Ακροβατεί» με επιμέλεια του Γιάννη Πατίλη. Αργότερα, το 1994 κυκλοφόρησε απ' τις εκδόσεις «Καστανιώτη» ο συγκεντρωτικός τόμος «Άπαντα Ποιητικά» (με πρόλογο του Αντώνη Φωστιέρη) όπου μαζί με τα προαναφερθέντα βιβλία, συμπεριλήφθησαν και αρκετά ανέκδοτα ποιήματα του Νίκου Β. Λαδά. Ταυτόχρονα, κυκλοφόρησαν και τα πεζά του σε ένα άλλο τόμο με τίτλο «Άπαντα Πεζά»...

Παρότι πεισιθάνατος ο Νίκος Β. Λαδάς, τον θεωρώ απ' τις πιο ορθές λογοτεχνικές φωνές που παρουσιάστηκαν ποτέ στη χώρα μας! Αυτό φαίνεται κι απ' την ποιότητα του λόγου που αρθρώνει στα πνευματικά του πονήματα αλλά και μέσα απ' τις προτάσεις, επισημάνσεις και κατευθύνσεις του οι οποίες αποτυπώνονται στην ποίησή του μ' ένα τρόπο απτό, ανάγλυφο, έντονο, μέχρι κι εκτυφλωτικό! Ο Νίκος Β. Λαδάς όταν γράφει δεν κρύβει τίποτα! Αναφέρεται π.χ. στα βρέφη - ότι πιο αγνό, ιδανικό και ζωηφόρο - αλλά την ίδια στιγμή γράφει και για τα σταυρουδάκια των μωρών «που μεγαλώνουν μαζί με τα παιδιά μέχρι που γίνονται σταυροί μαρτυρίου!». Τόσο δηλωτικά επώδυνη είναι η γραφή του!

Ο Νίκος Β. Λαδάς δείχνει ότι πρέπει να δείξει. Μόνο που αυτό, όμως, δε γίνεται αναίμακτα! Στην άκρη των δαχτύλων του - το είπαμε ήδη - μπορεί κανείς να δει το αίμα! Με το αίμα - και με ότι αντιπροσωπεύει αυτό - συμβάδισε σε όλη τη διαδρομή του - μια πορεία βραχύβια. Μπορεί όλοι εμείς που ερχόμαστε απ' τον ίδιο δρόμο με τον Νίκο Β. Λαδά (ομογάλακτοι και ομότεχνοι) να έχουμε επιλέξει τη δική μας μέθοδο αυτοκαταστροφής, εκείνος όμως είδε το τέλος πιο γρήγορα. Φρόντισε ο ίδιος να το επισπεύσει!

Η περίπτωσή του παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με αυτή του απέραντα τραγικού Κώστα Καρυωτάκη (1896 - 1928). Θα μπορούσαμε, μάλιστα, να τον χαρακτηρίσουμε «Ο Σύγχρονος Καρυωτάκης»!... «Με το μηδέν και το άπειρο να συμφιλιωθούμε» είχε γράψει ο Μεσοπολεμικός μας Ποιητής. «Ανάμεσα σε μένα και το μηδέν υπάρχει ένα μισοτελειωμένο ποίημα» έγραψε λίγες δεκαετίες αργότερα ο ποητής που εξετάζουμε σήμερα. Ομοιότητες ο Νίκος Β. Λαδάς παρουσιάζει και με τον Αλέξη Τραϊανό (1944 - 1980). Και στον ποιητή αυτό (απ' τη Θεσσαλονίκη) θα μπορούσε να αποδωθεί ο ίδιος χαρακτηρισμός, «Ο Σύγχρονος Καρυωτάκης». Βλέπετε, κανείς απ' αυτούς τους φωτεινούς αστέρες του πνεύματος δεν περίμενε να ολοκληρωθεί ο βιολογικός του κύκλος. Και οι 3 πραγματοποίησαν εθελούσια έξοδο απ' τη ζωή, και οι 3 κατέληξαν ως διάττοντες...

Για το Νίκο Β. Λαδά (αλλά και για τον Αλέξη Τραϊανό) έχω γράψει μια εργασία, "Τα Σταυρουδάκια Των Μωρών" (αναφέρεται σχετικά εδώ), δεν ξέρω όμως πότε θα μπορέσω να την παρουσιάσω μέσα απ' την παρούσα ιστοσελίδα... Προς το παρόν, και λόγω της μέρας, σας παρουσιάζω ένα απ' τα καλύτερα ποιήματα του Νίκου Β. Λαδά, ως ενδεικτικό δείγμα γραφής του:


Προειδοποίηση

Σπουδαίος θα 'ναι εκείνος που θα φτιάξει πρώτος
ρομπότ για όλες τις δουλειές.
Κι άλλοι πολλοί θα κάνουν τέτοιους άθλους,
αναμφίβολα.
Τους βλέπω κιόλας να στριμώχνονται
στον προθάλαμο του μέλλοντος
χτυπώντας νευρικά τα πόδια στο πάτωμα,
όλοι ένας πόθος, όλοι ένα όνειρο:
πώς - λέει - θα γίνουν κουκουνάρια
στο μεγάλο πεύκο της ανθρώπινης προόδου.

Μα εγώ σαν πιο τρανός απ' όλους
- σε τούτο δε χωράει αντίρρηση -
με το σκεπάρνι της φωνής μου,
έσκαψα βαθιά το λευκό χαρτί, το πρόσταξα
να σου το πει, να μην το λησμονήσει
πως στο σπίτι μου, στο σπίτι σου, στα σπίτια μας
το ταβάνι κάθε μέρα χαμηλώνει...


Αυτή είναι η ποίηση του Νίκου Β. Λαδά. Όποτε απευθύνεται στο σύνολο, είναι μεγαλόπνοη. Συνάμα είναι επώδυνη και δηλωτική. Πεσιμιστική μεν, αλλά δεν μπορούμε να τον μεμφθούμε γι' αυτό, γιατί περιγράφει την - έτσι κι αλλιώς - οδυνηρή πραγματικότητα... Κι οι ομοιότητες με τον Καρυωτάκη προφανείς... Ακόμα και με τον ίδιο τον γράφοντα (δείτε την παραπομπή που υπάρχει παραπάνω)...

Διάττων Αβρός

Βύρων Λεοντάρης - Απόσπασμα ΙΙ

Είπα να ομολογήσω πια κι εγώ τον εφιάλτη μου
να ξεμπερδεύω μ' όλ' αυτά
να πάρουνε τον προβολέα απ' τα μάτια μου
να μου δώσουν νερό και τσιγάρο
να μου επιτρέψουνε χαρτί και μολύβι
να συνεχίσω την ποίηση...

- Την ποίηση είπες ; Ασφαλώς θα σου χρειάζονται εικόνες
κι εμένα το μυαλό μου είναι άδειο δωμάτιο

Ξεκρεμασμένα τα παράθυρα απ' τους τοίχους
γύμνια και γύμνια
και στιλπνό μαρτύριο
- Σκέπασε τούτα τα σημάδια απ' τα καρφιά που με τρελαίνουν
ή κρέμασε ξανά φωτογραφίες, πορτρέτα... - και γιατί πορτρέτα ;
σάρκες, καλύτερα, σπλάχνα, κομμένα μέλη, αναθήματα,
ότι επιτέλους μας πονάει στ' αλήθεια
κι όχι να παίζουμε αδιάκοπα τα αινίγματα

- Περίμενα πως θα ήσουνα πιο δυνατός...
Πιο δυνατός... Θεέ μου, από τι ;

...και το κορμί όλο και χαμήλωνε το φως του
και το κορμί χαμήλωνε το φως του
χαμήλωνε το φως του


ΣΧΟΛΙΟ: Πέρα απ' την αρνητική κριτική που έχει γράψει ο Λεοντάρης - και τον μέμφομαι γι' αυτό - για τον Καρυωτάκη, η επίδραση που έχει δεχτεί απ' αυτόν είναι εμφανής. Ο πρώτος στίχος εδώ (για όσους γνωρίζουν καλύτερα) το δηλώνει ξεκάθαρα...