Μάκης Γαλάτης - Άπνοια

Άψυχο παίζει με τα ξάρτια το πανί
και μάταια προσμένω κάποιο θάμα.
Της άπνοιας που μ' έζωσε το κάμα
φλογίζει χρόνια τώρα το κορμί.

Ανώφελ' αγρυπνάει η ματιά
στη βάρδια της ελπίδας θαμπωμένη
κι η προσμονή ανώφελα πληθαίνει.
Το νιώθω για ελπίδες είν' αργά.

Δίχως να φέρει κάτι νέο στην ψυχή,
το αύριο θα 'ρθεί και θα περάσει.
Η νιότη μου άλλο λίγο θα γεράσει
στης νιότης σκλαβωμένη το κελί.

Το αύριο θα 'ρθεί και σαν το χτες
κοιτώντας με "τας χείρας του θα νείψει".
Ο κόσμος μου πεθαίνει από θλίψη,
τους ήχους σφιχτοδένουνε σιωπές.

Οι μέρες όμοιες φεύγουν στη σειρά.
Το ρώτημά μου ακούνε μα σωπαίνουν
κι οι άνεμοι πριν φτάσουνε πεθαίνουν.
Για όνειρα, το ξέρω, είν' αργά...

Μάκης Γαλάτης - Εξομολόγηση

Μάνα η νιότη γέρασε νωρίς μες στην καρδιά μου,
όλο μιλά για θάνατο η σκέψη μου θολή
και πια δεν είναι βολετό, μηδέ στη φαντασιά μου,
τ' αλλοτινό χαμόγελο στα χείλια μου να 'ρθεί.

Θυμάσαι που καθόμουνα αντίκρυ στ' αμμογιάλι
με τη ματιά ολόγεμη ξεσκλίδια φεγγαριού;
Νεράιδες τα μπράτσα τους μου δίναν προσκεφάλι,
ιππότες και ρηγόπουλα διαφέντευαν το νου.

Ήμουν παιδί. Καμάρωνες κι εγώ κρατούσα πάντα
ελπίδες και συνήθιζα στ' αστέρια να μιλώ.
Θυμάσαι μάνα; Τώρα πια τ' ονείρου η γιρλάντα
θανάτου βρόγχος έγινε. Μου σφίγγει το λαιμό.

Μάνα μου δεν ελπίζω πια. Η ώρα που σιμώνει
δεν έχει ήλιο, χάνεται στη λύπη της βροχής.
Στο χέρι πήρε ο καημός του νου μου το τιμόνι,
με σέρνει για τα πέλαγα που δεν υπάρχει γης.

Μάνα μισεύει τ' όνειρο μαζί με τη χαρά μου.
Μου 'χει σκοτώσει η ζωή τη σκέψη της ζωής.
Μου μένουνε οι θύμησες και κάπου κει, βαθιά μου,
πικρό σημάδι άσβηστο, τ' αχνάρι μιας πληγής.

Μάνα ο κόσμος πέθανε, ο κόσμος που 'χα χτίσει
στο πιο τρελό μου όνειρο από μικρό παιδί.
Μάνα ο κόσμος πέθανε. Μπάρκαρα για τη δύση
με τη γαλέρα που 'στριψε την πλώρη στη σιωπή.

Μάκης Γαλάτης - Στερνό Όνειρο

Το όνειρο που πλέκαμε τις νύχτες του χειμώνα
το βρήκε και μάς το 'καψε τ' Αυγούστου η πνοή
και το θαμπό φθινόπωρο σαν μάρανε τα κλώνια
στα μάτια μας εστάλαξε την πρώτη του βροχή.

Το όνειρο που πλέκαμε - μας είχε μείνει ένα -
το θάψαμε, τ 'αφήκαμε στη στράτα της ζωής...
Ω, πόσο φτώχινες καρδιά! Δε σου 'μεινε κανένα
να σε ζεσταίνει όνειρο τις νύχτες της σιωπής.

Να ζούμε τώρα μείναμε μονάχα από συνήθεια,
μονάχα για να μη μας πουν πως είμαστε δειλοί,
βαθιά η θύμηση πληγή μάς τυραννά τα στήθια
και τις νυχτιές ο θάνατος με πείσμα μάς καλεί.

(απ' τη συλλογή "Μανή Θεκέλ Φάρες", το 1972)

Μάκης Γαλάτης - Πεσμένα Αγάλματα

Ο Μάκης Γαλάτης είναι ένας πνευματικός άνθρωπος που με έχει απασχολήσει κατά καιρούς, εδώ κι αρκετά χρόνια. Ανήκει στην κατηγορία των Ποιητών που δε δίνουν πολλά σημεία ζωής, και κατά συνέπεια, εντοπίζονται δύσκολα. Από έρευνα που έχω κάνει, διαπίστωσα ότι είναι Ιθακήσιος κι έχει δημοσιεύσει το 1949...

Τα μόνα στοιχεία που έχω στα χέρια μου γι' αυτόν είναι ένα εξαιρετικό ποιητικό βιβλίο που τύπωσε το 1972 με τίτλο "Μανή Θεκέλ Φάρες", * καθώς και μια ενότητα τραγουδιών ("Πεσμένα Αγάλματα") του Σπύρου Αρσένη, ο οποίος το 1989 μελοποίησε μερικά απ' τα ποιήματα της προαναφερθείσης συλλογής...

Απ' το βιβλίο "Μανή Θεκέλ Φάρες" διάλεξα να σας παρουσιάσω δύο αποσπάσματα, τον πρόλογο και το ποίημα "Πεσμένα Αγάλματα" (ένα μέρος του εικονίζεται και στη φωτογραφία)... Ο Ποιητής έρχεται κατευθείαν απ' το δρόμο που χάραξε ο Κώστας Καρυωτάκης...

Πρόλογος

Φίλε άνθρωπε,

στη δίνη του κατακλυσμού που πνίγει τον πλανήτη μας, κλυδωνίζονται κάποιες κιβωτοί. Μέσα σε κάθε μια απ' αυτές κάποια ανθρώπινη ύπαρξη προσπαθεί να διαφυλάξει κάτι, ότι πρόλαβε να μαζέψει απ' την ομορφιά που ανάσαινε κάτω απ' τον ήλιο.

Απ' το παραθυράκι μιας τέτοιας κιβωτού, στέλνονται μέσα στην κοσμοχαλασιά, ετούτες οι επικλήσεις και τα μηνύματα.

Αν φτάσουνε σ' εσένα και τα νιώσεις, κι αν ακουμπάς σε στέρια γη, στείλε πίσω, με το περιστέρι που τα κουβαλά, ένα κλαράκι απ' την κορφή της ελιάς που προβάλλει μέσα απ' τη λάσπη... Ένα τόσο δα σημάδι ελπίδας πως τελικά θα επιζήσουμε...

Πεσμένα Αγάλματα

Πεσμένα αγάλματα μέσα στη σκέψη μας,
θεοί που λύγισαν, ελπίδων τάφοι,
χαμένα όνειρα, φωνές που σώπασαν,
στιγμές που κύλησαν ντυμένες λάθη.

Τη μάχη χάσαμε και μας σκλαβώσανε,
μίσεψ' η νιότη μας σε μαύρο άτι.
Αίμα τ' αχνάρια μας, οι δρόμοι άσωστοι.
Το βλέμμ' ανώφελα ζητάει κάτι.

Οι προσευχές μας στιγμές απόγνωσης
και το τραγούδι μας σιωπή στο στόμα...
Άβουλοι, έρμαια της κάποιας μοίρας μας,
με πείσμα ψάχνουμε το γέλιο ακόμα.

Είμαστε άπιστοι. Τι να πιστέψουμε;
Στον κόσμο τίποτα δεν απομένει.
Όλοι μας ξέχασαν. Οι πόρτες κλείσανε.
Βλέφαρο άγρυπνο για μας δε μένει.

Πεσμένα αγάλματα, ναοί συντρίμματα,
θεοί που λύγισαν φιλούν το χώμα,
πληγές της χίμαιρας τα όποια βήματα
μα, αμετάνοιωτοι, τραβάμε ακόμα.

* Όσοι δε γνωρίζουν τι σημαίνει "Μανή Θεκέλ Φάρες", μπορούν να πάνε εδώ...