Νικηφόρος Βρεττάκος - 2 Ποιήματα

Η Μορφή Και Το Ποίημα

Σκέφτομαι το βουνό με τον ήλιο απέναντι
ν' αναδύεται απ' τη θάλασσα
- γίνεται κάθε μέρα ο κόσμος.
Το προαιώνιο πλάθεται κάθε στιγμή.
Κληρονόμοι του μέλλοντος,
αν σκεφτείτε τον Ποιητή,
η μορφή του είναι το ποίημα.
Πλάθω και πλάθομαι κάθε στιγμή.
Και το ποίημα είναι το σκαμνί
που θα κάθομαι πάνω του στο βουνό
- με τον ήλιο απέναντι
όσο θα γίνεται τούτος ο κόσμος.


(απ΄την ποιητική συλλογή «Απογευματινό Ηλιοτρόπιο», το 1976)


Πλούτος

Κι ένα βουνό
Είναι ένα ποίημα
Που σου γυρεύει να τ' ακούσεις.


(απ' τη συγκεντρωτική έκδοση «Τα Ποιήματα», το 1981)

Νικηφόρος Βρεττάκος - Η Ποίηση

Ό,τι μπόρεσα να διασώσω
(στον κόσμο που πήγα)
το διέσωσα, θάλασσα.

Η ψυχή μου ένα σμήνος
μυριάδων πουλιών
που τ' αλώνιζε η θύελλα.

Όσα διασώθηκαν
βρήκαν το δέντρο τους.

Φτερούγισαν κι έμειναν
μέσα στις λέξεις.


(απ' την ποιητική συλλογή «Συνάντηση Με Τη Θάλασσα», το 1991)

Νικηφόρος Βρεττάκος - Η Συντροφιά

Σαν Ευαγγέλιο κλειστό στο τραπέζι
το μαύρο ψωμί. Και μέσα του χέρια.
Εκείνο που κράτησε το στάρι και το 'σπειρε,
αυτό που το θέρισε, αυτό που το ζύμωσε.
Δεν είμαι μόνος.


(απ' τη συγκεντρωτική έκδοση «Τα Ποιήματα, 1ος τόμος», το 1981)